اين شاخه هاى
تاب خورده در پيچ و تاب هم
لبريز انتظار
سرمست مرگ شب
آبستن بهار
اندام برگ را
در آغوش مىكشند.

غروب كه مىآيد
اين جان بىقرار
مىكشاند مرا
تا بستر گرم ا�ق .
تنگ در تنگ عروسان آتشين
اين ابرهاى سوخته در شعله هاى مهر.

باد مىآمد...
نارونها برهنه به ركوع مىر�تند.
ابرها ياد آن همه باران نامده را
با خود به دور دست ها مىبردند.
پاييز پير را باد برده بود !

وقتى مىنويسم گيلاس
گريه ام مىگيرد .
آنوقتها كه درخت بودم
زندگى برايم
تاب خوردن همين گيلاسها بود
با باد !